A janë simbolet shtetërore të shenjta vetëm kur duhet të kritikohen komunitete të caktuara etnike, apo ato përfaqësojnë një detyrim themelor për çdo funksionar që merr pagë nga qytetarët? Kjo është pyetja që pashmangshëm shtrohet pas gafës së fundit diplomatike të ministrit të Vetëqeverisjes Lokale, Ivan Stoilkoviqit.
Në takimin e tij të fundit me kryeministrin serb, fokusi nuk ishte tek ajo që u tha, por tek ajo që mungonte – flamuri i Republikës së Maqedonisë së Veriut.
Iluzioni i rolit zyrtar përfaqësues
Sipas fotografive që vetë ministri i publikoi me krenari, takimi ngjante më shumë me një brifing të politikës së brendshme sesa me një takim ndërmjet dy shteteve. Në sfond dominojnë ekskluzivisht simbolet shtetërore serbe.
Stoilkoviqi u mburr se është diskutuar për „pozitën e komunitetit serb“ dhe për „marrëdhëniet e fqinjësisë së mirë“, por është vështirë të flitet për fqinjësi të mirë kur, në aspektin vizual, keni fshirë shtetin që zyrtarisht e përfaqësoni.
Heshtje shurdhuese dhe standarde të dyfishta
Ajo që shqetëson më shumë në këtë rast nuk është vetëm mungesa e një cope pëlhure, por heshtja hipokrite e skenës politike maqedonase.
A mund ta imagjinojmë se çfarë do të ndodhte sikur një ministër shqiptar të shkonte në Tiranë ose Prishtinë dhe të fotografohej vetëm nën flamurin shqiptar?
Rrjetet sociale do të shpërthenin nga akuzat për tradhti, ndërsa partitë politike do të garonin me njëra-tjetrën në publikimin e komunikatave dënuese.
Por, kur bëhet fjalë për Stoilkoviqin, reagimet reduktohen në injorim.
Ky incident hap një debat serioz: a ekzistojnë në Maqedoninë e Veriut ministra të „rendit të parë“ dhe „rendit të dytë“, për të cilët vlejnë rregulla të ndryshme sjelljeje?
Simbolet shtetërore nuk janë dekor opsional për Instagram. Ato janë pasqyrim i respektit institucional. Pa to, funksionari nuk përfaqëson askënd përveç vetvetes. (vestimak.mk)
