Halil Krasniqi
Historia e kombeve nuk ndryshon vetëm në ditët e betejave. Ka çaste kur kthesat më të mëdha lindin në ndërgjegjen e njerëzve. Pikërisht atëherë një shoqëri vendos të mos pajtohet më me mangësitë e kohës së saj dhe të ndërtojë një rrugë të re për të ardhmen.
Edhe historia e shqiptarëve është shënuar nga momente të tilla.
Dy Nëntorë kanë përcaktuar fatin e kombit shqiptar.
Nëntori i Parë ishte Nëntori i lirisë. Më 28 Nëntor 1443, në Krujë, Gjergj Kastrioti – Skënderbeu ngriti flamurin e Arbërit dhe u bë simbol i qëndresës, dinjitetit dhe identitetit shqiptar.
Nëntori i Dytë ishte Nëntori i shtetit. Më 28 Nëntor 1912, Ismail Qemali shpalli Pavarësinë e Shqipërisë dhe hodhi themelet e shtetit shqiptar, duke kurorëzuar përpjekjet dhe sakrificat e brezave të tërë.
Liria dhe shteti nuk ishin fundi i një rruge. Ato ishin fillimi i një përgjegjësie që vazhdon edhe sot.
Prandaj shtrohet një pyetje që meriton një përgjigje të sinqertë: A është ndërtuar shteti sipas idealeve për të cilat u sakrifikuan breza të tërë shqiptarësh?
Ata nuk luftuan për privilegje, por për një shtet ku drejtësia, liria, dinjiteti dhe barazia para ligjit të ishin themeli i jetës kombëtare.
Megjithatë, korrupsioni, padrejtësia, dobësimi i institucioneve dhe mungesa e meritokracisë kanë lëkundur besimin e qytetarëve. Asnjë shtet nuk mund të jetë i fortë kur dobësohet besimi te drejtësia dhe te institucionet.
Pikërisht këtu merr kuptim ideja e Nëntorit të Tretë.
Nëntori i Parë na dha lirinë. Nëntori i Dytë na dha shtetin. Nëntori i Tretë duhet të na japë shtetin e qytetarëve: një shtet të drejtë, me institucione të forta, të ndërtuar mbi përgjegjësinë, meritokracinë dhe besimin te ligji.
Ky nuk është një revolucion kundër shtetit. Është një revolucion për shtetin. Nuk është një thirrje kundër askujt. Është një thirrje për përgjegjësi, vetëdije qytetare dhe një kulturë të re shtetformuese.
Nëntori i Tretë kërkon përgjegjësi.
Përgjegjësi për shtetin.
Përgjegjësi për drejtësinë.
Përgjegjësi për dijen dhe meritën.
Përgjegjësi për brezat që do ta trashëgojnë këtë vend.
Një shtet nuk bëhet i fortë nga pushteti, por nga forca e ligjit. Nuk bëhet i fortë nga propaganda, por nga besueshmëria e institucioneve. Nuk bëhet i fortë nga privilegji, por nga meritokracia dhe përgjegjësia.
Historia dëshmon se shtetet nuk rrënohen vetëm nga armiqtë e jashtëm. Ato dobësohen kur gërryhen nga korrupsioni, padrejtësia, përçarja dhe mungesa e përgjegjësisë publike.
Prandaj beteja më e rëndësishme nuk është mes shqiptarëve. Beteja më e rëndësishme është ndërtimi i një shteti ku ligji është mbi pushtetin, ku qytetari ndihet i mbrojtur nga institucionet dhe ku drejtësia është e barabartë për të gjithë.
Shqiptarët kanë dëshmuar në çdo kohë se dinë të bashkohen kur e kërkon interesi kombëtar. Edhe sot nevojitet i njëjti bashkim, jo rreth interesave të ngushta politike, por rreth shtetit të së drejtës, dijes, meritës dhe përgjegjësisë.
E ardhmja nuk ndërtohet mbi propagandën, por mbi të vërtetën.
Nuk ndërtohet mbi privilegjin, por mbi meritokracinë.
Nuk ndërtohet mbi përçarjen, por mbi bashkimin.
Historia nuk i nderon ata që e përdorën pushtetin për veten. Ajo kujton ata që ndërtuan institucione të forta dhe lanë një shtet më të drejtë për brezat që erdhën pas tyre.
Shqipëria nuk është pronë e politikës.
Shqipëria është e shqiptarëve.
Kur ligji të jetë mbi pushtetin, kur merita të jetë mbi privilegjin dhe kur shteti t’i shërbejë qytetarit me drejtësi, ndershmëri dhe përgjegjësi, atëherë do të mund të thuhet se amaneti i lirisë dhe i pavarësisë është përmbushur jo vetëm me fjalë, por edhe me vepra.
Vetëm mbi këto vlera mund të ndërtohet një Shqipëri moderne, demokratike dhe dinjitoze, pjesë e familjes evropiane.
Kjo është rruga drejt ëndrrës evropiane.
Ky është Nëntori i Tretë…
