Ivon Veliçkovski
Mediat në gjuhën maqedonase e trajtuan relativisht sipërfaqësisht deklaratën e ministres serbe Paunoviq se ajo “do të kishte kryer spastrim etnik në Kosovë gjatë luftës”. Tek ato më shumë vëmendje tërhoqi shpallja e saj si person i padëshiruar në Kosovë sesa vetë deklarata. Ashtu siç pritej.
Ndërkohë në Serbi, vetëm pasi reaguan studentët dhe funksionarët evropianë, Vuçiqi e vlerësoi deklaratën e saj si “të pamenduar”, ndërsa Daçiqi u përpoq ta relativizonte.
“Natyrisht”, mediat në gjuhën maqedonase e shtynë në plan të dytë deklaratën e Paunoviqit me thirrjen e Vuçiqit për pranimin e përbashkët të Ballkanit Perëndimor në BE:
“Nëse ecim së bashku, nuk do të ketë kufij mes Beogradit, Prishtinës dhe të gjithë të tjerëve.”
Por askush nuk kujtoi se:
– pavarësia e Kosovës garanton që dëshira e Paunoviqit të mos realizohet dhe për këtë arsye njohja reciproke është kusht për Serbinë;
– Srebrenica ndodhi kur Serbia dëshironte t’i “zgjeronte” kufijtë e saj;
– Serbia shmang përballjen me rolin dhe përgjegjësinë e saj në periudhën pas vitit 1986.
Funksionarët tanë shtetërorë dhe partiakë, si në shumicën parlamentare ashtu edhe në “opozitë”, së bashku po e pengojnë integrimin evropian të Maqedonisë së Veriut.
Përmes kësaj vetë-bllokade, ata e vendosin shtetin, kombin dhe popullin maqedonas në pozitën e mbështetësit të narrativës katërdekadëshe të Serbisë pas Stamboliqit dhe të supremacisë së saj të imagjinuar mbi Ballkanin.
Në fund të fundit, në këtë frymë të supremacisë ishin edhe deklarata e Paunoviqit, letra e hapur e Vuçiqit drejtuar liderëve evropianë para disa muajsh dhe thirrja e cituar e djeshme.
Prandaj Mickoski, Filipçe, Apasiev dhe asnjë prej partnerëve të tyre të koalicionit në qeveri dhe në “opozitën” parlamentare nuk guxon të thotë se:
– Maqedonia e Veriut i përket valës së zgjerimit të BE-së së bashku me Malin e Zi dhe Shqipërinë;
– me një metodologji që na përshtatet dhe na mundëson t’i përfundojmë negociatat më shpejt se Serbia;
– nuk kemi çështje të hapura me fqinjët, ndryshe nga Serbia, Kosova dhe Bosnja e Hercegovina;
– logjika e Paunoviqit paralajmëron kërcënim për sigurinë rajonale, ndërsa pjesëmarrja e saj në qeverinë serbe e legjitimon atë në nivel të politikës zyrtare.
Ndërsa për amendamentet kushtetuese për zhbllokimin e negociatave, ata nuk guxojnë as të mendojnë.
