Me pranimin e saj se, po të kishte qenë në vend të Slobodan Millosheviqit, do ta kishte spastruar etnikisht Kosovën në vitin 1998, Snezhana Paunoviq, ministrja serbe e Administratës Shtetërore dhe Vetëqeverisjes Lokale, është renditur lart në listën patriotike të mbrojtësve modernë më të mëdhenj të krahinës jugore serbe, në prag të zgjedhjeve. Edhe më e rëndësishme është se, me këtë deklaratë të saj me përmbajtje naziste, të bërë pa asnjë hezitim në një televizion kombëtar, ministrja “spastruese etnike” i zbulon publikisht dhe pa maskë publikut serb dhe opinionit të gjerë se, sipas saj, Slobo kishte dështuar në detyrën më të rëndësishme – spastrimin etnik të shqiptarëve në Kosovë. A është vallë kështu? Apo ndoshta nënkryetarja e SPS-së – e njohur më herët edhe si deputete që përfitonte rregullisht mijëra euro shpenzime udhëtimi për itinerarin Beograd–Pejë, ndonëse nuk jeton në Pejën e saj të lindjes prej më shumë se 25 vitesh – me këtë qasje nacional-socialiste ka shpifur dhe diskredituar udhëheqësin e të gjithë serbëve dhe bashkëpunëtorët e tij në luftën për një Kosovë etnikisht të pastër? Le të shohim disa nga faktet elementare, të cilat në Serbi nuk ruhen nga Akademia Serbe e Shkencave, tekstet e historisë apo muzetë, por nga heshtja tradicionale serbe.
Policia serbe dhe Ushtria Jugosllave, në bashkëpunim me dhjetëra formacione vullnetare dhe paramilitare, gjatë dy viteve të konfliktit dhe luftës në Kosovë (1998–1999), dëbuan më shumë se 863.000 shqiptarë nga Kosova drejt Maqedonisë, Malit të Zi dhe Shqipërisë – eksodi më i madh i këtij lloji në Evropë pas Luftës së Dytë Botërore. Sipas rezultateve të verifikuara dhe të konfirmuara nga organizata relevante joqeveritare, gjatë luftës në Kosovë u vranë ose u zhdukën 13.535 persona. Nga ky numër, 10.812 (80%) ishin shqiptarë, 2.197 (16%) serbë, ndërsa 526 i përkisnin komuniteteve të tjera. Viktima civile ishin 10.317, prej tyre 8.676 shqiptarë, 1.196 serbë dhe 445 nga komunitetet e tjera.
Pak para fillimit të bombardimeve të NATO-s, Vojisllav Shesheli, atëherë nënkryetar i fuqishëm i Qeverisë së koalicionit SPS–SRS–JUL dhe më vonë i dënuar për krime lufte, deklaroi:
“Nëse vjen bombardimi nga NATO, nëse vjen agresioni amerikan, ne serbët do të vuajmë shumë, por shqiptarë në Kosovë nuk do të ketë!”
Thelbi i strategjisë shtetërore dhe kombëtare serbe në një fjali të vetme – të cilën Slobodan Millosheviqi nuk e tha kurrë, sepse nuk kishte nevojë. Jo vetëm komandantët, policët dhe ushtarët, por çdo serb i armatosur e dinte se çfarë duhej të bënte kur të vinte momenti. Fillimi i bombardimeve të NATO-s u bë sinjali për përshkallëzimin e planifikuar dhe sistematik të vrasjeve individuale, ekzekutimeve masive dhe spastrimit etnik të shqiptarëve nga Kosova.
Me idenë se “shqiptarëve duhet t’u pritet koka”, pjesëtarët e Grupeve Operative të Kërkimit (OPG) eliminuan intelektualë dhe figura të shquara të shqiptarëve të Kosovës. Ndër të parët, natën mes 24 dhe 25 marsit, ndërsa Prishtina jehonte nga shpërthimet e raketave të NATO-s, nga shtëpia e tyre në Fushë Kosovë u morën dhe u pushkatuan avokati Bajram Kelmendi dhe djemtë e tij Kastriot dhe Kushtrim.
Në Gjakovë, ekzekutorët serbë hynë në shtëpinë e mjekut të njohur dr. Izet Hima dhe e vranë para syve të bashkëshortes së tij. Të njëjtët autorë, në mënyrë të ngjashme, vranë edhe avokatin e njohur gjakovar Urim Redzha. Në fillim të majit, në Lipjan u vra edhe dr. Fehmi Agani, profesor universitar i respektuar nga shumë njerëz në Kosovë. Gjuetia ndaj shqiptarëve të shquar vazhdoi deri në mesin e qershorit, kur KFOR-i hyri në Kosovë.
Me fillimin e bombardimeve të NATO-s u përshkallëzuan edhe krimet masive kundër civilëve shqiptarë në mbarë Kosovën. Banorët e Krushës së Madhe dhe Krushës së Vogël, në komunat e Prizrenit dhe Rahovecit, kërkuan strehim në pyjet përreth për t’u shpëtuar tankeve të Ushtrisë Jugosllave dhe policisë serbe. Ndërsa shikonin paramilitarët duke plaçkitur dhe djegur shtëpitë e tyre, u rrethuan nga policët lokalë. Grave dhe fëmijëve u urdhërua të niseshin drejt Shqipërisë, ndërsa burrat u kontrolluan hollësisht; atyre iu morën dokumentet personale, paratë dhe sendet me vlerë, pastaj u futën në një stallë bosh. Pasoi breshëria e mitralozëve dhe armëve automatike.
Për të zhdukur gjurmët e krimit ndaj më shumë se njëqind shqiptarëve, shtetas të Serbisë, policët lokalë dhe pjesëtarët e Njësive Speciale të Policisë hodhën sanë mbi trupat e të vrarëve, i spërkatën me benzinë dhe ua vunë flakën.
Në operacionin “Reka”, të zhvilluar në rajonin e Gjakovës më 27 dhe 28 prill 1999, u vranë më shumë se 350 shqiptarë, kryesisht të rinj, ndërsa rreth 4.000 gra, fëmijë dhe të moshuar u dëbuan drejt Shqipërisë.
Në bazë të provave për këtë dhe shumë krime të tjera lufte të kryera në Kosovë, në Tribunalin e Hagës u gjykuan dhe u dënuan gjeneralët serbë Dragoljub Ojdaniq, Nebojsha Pavkoviq, Vladimir Lazareviq, Sreten Lukiq dhe të tjerë. Për ndërmarrje të përbashkët kriminale dhe për spastrimin etnik në Kosovë u gjykua edhe Slobodan Millosheviqi, president i Serbisë dhe i RFJ-së, por ai nuk e priti vendimin, pasi vdiq në mars të vitit 2006 në njësinë e paraburgimit të Tribunalit.
Këto janë vetëm disa nga faktet e pakontestueshme, ndërkohë që e vërteta e plotë historike për tragjedinë e dy popujve në Kosovë – shqiptarëve dhe serbëve – vazhdon të fshihet dhe të falsifikohet, ndërsa nga njerëz të pandershëm e të ulët, si kjo ministre me bindje nacional-socialiste, keqpërdoret për motive të ulëta të ruajtjes së pushtetit dhe, madje, për qëllime edhe më të rënda kriminale.
*Rade Radovanoviq, gazetar dhe shkrimtar i mirënjohur nga Beogradi
(Versioni i tekstit në serbisht)
Dokle, bre!
Etnička čistačica iz niskih, patriotskih pobuda
Svojim priznanjem da bi, da je bila Slobodan Milošević, etnički očistila Kosovo 1998, Snežana Paunović, srpska ministarka za državnu upravu i lokalnu samoupravu, visoko se plasirala na patriotskoj listi modernih, najvećih branilaca južne srpske pokrajine pred predstojeće izbore. Još važnije – svojom naci gadarijom izrečenoj na istaknutoj nacionalnoj televiziji – ucveljenom srpstvu i svekolikoj javnosti, ministarka etnička čistačica, bez zazora i uvijanja otkriva da je Sloba omanuo u izvršavanju najvažnijeg zadatka – etničkom čišćenju Albanaca na Kosovu. Dal će biti da je baš tako? Nije li možda potpredsednica SPS – u javnosti od ranije poznata i kao narodna poslanica koja na skupštinskoj blagajni uredno podiže putne troškove u hiljadama evra „ostvarene“ na relaciji Beograd – Peć, iako u rodnoj Peći ne živi duže od 25 godina – nije li, kažem, svojim nacional- socijalističkim pristupom oklevetala i diskvalifikovala vođu svih Srba i njegove saborce u borbi za etnički čisto Kosovo? Pogledajmo tek neke od elementarnih činjenica, koje u Srbiji ne čuvaju SANU, udžbenici istorije i muzeji, već tradicionalna srpska zavera ćutanja.
Srpska policija i VJ, u sadejstvu sa desetina dobrovoljačkih, paramilitarnih formacija, tokom dve godine sukoba i rata na KiM, 1998 – 1999, proterali su više od 863 000 Albanaca sa Kosova u Makedoniju, Crnu Goru i Albaniju – što je najveći egzodus te vrste u Evropi nakon Drugod svetskog rata. Prema proverenim i potvrđenim rezultatima relevantnih NVO, tokom rata na Kosovu ubijeno je ili nestalo 13. 535 ljudi. Od tog broja 10. 812 (80%) su Albanci, 2. 197 (16%) su Srbi, a 526 žrtava su ljudi drugih nacionalnosti. Civilnih žrtava je 10. 317 – 8. 676 albanskih, 1. 196 srpskih i 445 žrtava ostalih nacionalnosti.
Neposredno pred početak NATO bombardovanja Vojislav Šešelj, moćni potpredsednik Vlade crno-crvene koalicije SPS, SRS i JUL i potonji osudjeni ratni zločinac, izjavljuje da „ako dođe do bombardovanja od strane NATO pakta, ako dođe do američke agresije, mi Srbi ćemo prilično stradati, ali Albanaca na Kosovu neće biti!“ Suština srpske državne i nacionalne strategije u samo jednoj rečenici – koju vođa Slobodan Milošević nikada nije izgovorio, jer nije ni morao! Ne samo komandanti i komandiri, policajci i vojnici, nego i svaki Srbin pod oružjem, znao je šta treba da čini – kada dođe pravi trenutak. Početak NATO bombardovanja znak je za plansku i sistematsku eskalaciju pojedinačnih likvidacija, masovnih egzekucija i još masovmijeg etničkog čišćenja Albanaca sa Kosova. Sa idejom da „Šiptare treba obezglaviti“, pripadnici OPG – Operativno poternih grupa – likvidiraju intelektualce i istaknute ličnosti među kosovskim Albancima. Među prvima, u noći 24-25. marta, dok Prištinom odjekuju eksplozije NATO projektila, odvedeni su iz svoje kuće i streljani u Kosovu Polju advokat Bajram Keljmendi i njegovi sinovi Kastriot i Kuštrim. U Đakovici su srpski likvidatori provalili u dom uglednog lekara dr Izeta Hime i bez reči ga ubili pred suprugom. Isti izvršioci, po sličnom postupku, likvidirali su i Urima Redžu, poznatog đakovačkog advokata. Početkom maja u Lipljanu biće likvidiran i dr Fehmi Agani, univerzitetski profesor koga su poštovali i voleli mnogi na Kosovu. Lov na istaknute Albance potrajaće sve do polovine juna i ulaska KFOR-a na Kosovo.
Početkom NATO bombardovanja eskalirali su i masovni zločini nad albanskim civilima širom Kosova. Seljaci Male i Velike Kruše, sela opština Prizren i Orahovac, spas od tenkova VJ i srpskih policajaca potražili su u svojim obližnjim šumama. Dok su gledali kako im paramilitarci pljačkaju i spaljuju kuće, opkolili su ih lokalni policajci i podvrgli uobičajenom tretmanu. Ženama i deci naredili su da idu ka Albaniji, a muškarce su detaljno pretresali, oduzeli im lična dokumenta, novac i sve što su imali vredno, a onda ih uterali u neku praznu štalu. Zaštektali su mitraljez i automati… Da bi uništili dokaze o zločinu nad više od stotinu ljudi Albanaca, državljana Srbije – lokalni policajci i sabraća im iz PJP – Posebnih jedinica policije, preko ubijenih seljaka nabacali su seno, polili ih benzinom i zapalili…
U operaciji Reka, izvođenoj na području Đakovice 27. i 28. aprila 1999. likvidirano je više od 350 mahom mladih Albanaca, a oko 4000 žena, dece i staraca proterano je u Albaniju. Na osnovu dokaza o ovom i brojnim drugim ratnim zločinima počinjenim na Kosovu i Metohiji u Haškom tribunalu je suđeno i presuđeno srpskim generalima Dragoljubu Ojdaniću, Nebojši Pavkoviću, Vladimiru Lazareviću, Sretenu Lukiću… Za udruženi zločinački poduhvat, za etničko čišćenje na KiM suđeno je i Slobodanu Miloševiću, predsedniku Srbije i SRJ, ali on nije dočekao presudu jer je u martu 2006. umro u pritvorskoj jedinici Tribunala. Ovo su samo neke od neupitnih činjenica dok se potpuna istorijska istina o tragediji dva naroda na Kosovu, Albanskom i Srpskom, neprekidno krije i falsifikuje, a od podlih i nečasnih poput ministarke nacional-socijalistkinje, zloupotrebljava iz najnižih, vlastodržačkih i još gorih zločinačkih pobuda.
