Shkruan: Stefan Simiq, publicist (Beograd)
Nuk po arrij assesi ta shkruaj një tekst për Xhevat Prekazin. Vdekja, fatkeqësisht, është shkaku më i dhimbshëm për ta bërë këtë. Muajt e fundit kaluam kohë së bashku. Tek ai ndjeva një dinjitet të rrallë, një fisnikëri të hollë, një ndjenjë të thellë drejtësie dhe një respekt të veçantë për fjalën e mirë. Ai ishte, krahas Bekim Fehmiut, simboli më i madh i shqiptarëve të Kosovës në Jugosllavi.
Populli e donte. Një mik më tregonte se, sa herë që Preki merrte topin, e gjithë ajo pjesë e stadiumit ngrihej në këmbë, sepse të gjithë e dinin se diçka e jashtëzakonshme do të ndodhte. Një driblim, një goditje shkatërruese apo një veprim i paparashikueshëm. Diçka patjetër do të ndodhte! Ka shumë kohë që nuk kemi pasur një futbollist të tillë. Prekazi ishte një mrekulli futbollistike. Ai luajti ndoshta në vitet më të bukura të futbollit në këto hapësira, gjatë viteve shtatëdhjetë dhe tetëdhjetë. Luajti për Partizanin dhe Hajdukun e Splitit, ndërsa te Galatasaray u shpall futbollisti më i mirë i huaj në historinë e klubit. Në Amerikë luajti futboll në sallë dhe arriti deri në finale, në një periudhë kur ky lloj futbolli ishte më popullor se futbolli tradicional.
Në Turqi e adhuronin, ndërsa më kishte treguar se po planifikohej realizimi i një dokumentari për të në Netflix. Ai ishte një nga të paktët njerëz që, ende sa ishte gjallë, fitoi muralin e vet në Beograd, madje pikërisht në Dorçollin e tij. Që, thënë ndryshe, do të thotë vetëm një gjë: legjendë e gjallë! Kishte diçka të veçantë brenda vetes. Një finesë të rrallë, një ndjeshmëri të thellë, shpirtin e një artisti. Një njeri që të bënte për vete me delikatesën dhe ndjenjën e tij për drejtësi. Ishte i majtë në bindje, por nga ata të majtë të vërtetë, për të cilët njeriu është njeri, pavarësisht përkatësisë së tij. Deri në ditën e fundit vazhdoi të deklarohej jugosllav.
Humbëm një njeri të madh. Një djalosh që dikur ishte nisur nga Mitrovica e Kosovës drejt Beogradit, duke mbartur me vete ëndrrat e tij futbollistike dhe që arriti t’i bënte ato realitet. Më vonë punoi me talentet e rinj. Njëherë e pyeta se si i motivonte futbollistët dhe m’u përgjigj: “Çfarë kam unë për t’i motivuar? Nëse vetë futbolli nuk i motivon, nëse mundësia për të luajtur nuk është motivim i mjaftueshëm, atëherë çfarë tjetër u duhet?” Ai e ndiente futbollin thellë. E ndiente jetën. I ndiente njerëzít. Ndonjëherë ishte aq i butë, sa mund ta vije mbi plagë për ta shëruar, ndonjëherë ishte i rrëmbyeshëm, në përputhje me nofkën e tij, Preki. Por gjithmonë ishte i vërtetë. I sinqertë në gjithçka, madje edhe në zemërimin e tij.
Ajo që e dallonte veçanërisht ishin intervistat që jepte gjatë viteve të fundit. Nuk dëshironte të heshtte. Fliste hapur për padrejtësitë në futboll dhe në shoqëri. Kush e di sa shumë e kishin lodhur të gjitha këto. Ai ndiqte gjithçka, ishte i vëmendshëm ndaj gjithçkaje. Ndoshta e vetmja gjë për të cilën nuk u kujdes deri në fund ishte shëndeti i tij. Kishte probleme me zemrën, megjithëse deri në ditën e fundit ruajti formën fizike dhe lehtësinë e lëvizjes. Zemra e tij e madhe, ajo zemër luftarake, më në fund u lodh. Luajti futboll pothuajse deri në moshën dyzetvjeçare, pastaj nisën beteja të një natyre tjetër.
Do ta kujtojmë si njërin prej më të mëdhenjve. Si njeriun që dha një kontribut të jashtëzakonshëm, jo vetëm për futbollin, por edhe për miqësinë dhe dashurinë ndërmjet popujve dhe kombësive tona. Sepse si mund t’i urresh shqiptarët dhe njëkohësisht ta duash Xhevat Prekazin apo Bekim Fehmiun? Kjo është e pamundur!
Prandaj, lamtumirë, artist i futbollit! Faleminderit për gjithçka. Dhe mbi të gjitha, faleminderit që mbete njeri. Sepse pikërisht kjo mbahet mend. Kjo është ajo që mbetet. Ai e luajti deri në fund këtë lojë që quhet jetë. Nuk u dorëzua. Nuk ngriti duart. Ishte gjithmonë, në njëfarë mënyre, pranë nesh dhe aty do të mbetet përgjithmonë. Në zemrat tona.
Lamtumirë, Xhevat Prekazi!
