Xhevdet Mazrekaj
PDK-ja e ka bërë ndryshimin e Ligjit për Dhomat e Specializuara kusht për marrëveshjen mbi presidentin. Bedri Hamza ka thënë se ndryshimet duhet të miratohen plotësisht para se partia të hyjë në zgjidhjen përfundimtare të çështjes. Formula, në thelb, është “pa ligjin nuk ka president”. Kjo e ka kthyer një çështje drejtësie në monedhë pazari.
PDK-ja ka çdo të drejtë të propozojë ligje dhe t’i mbrojë në Kuvend. Por një ligj që pretendohet se është çështje themelore parimi duhet të qëndrojë vetë: të debatohet nen për nen, të testohet kushtetueshmëria, të votohet mbi meritë.
Kur lidhet me votën për kreun e shtetit, parimi bëhet levë.
Afati kushtetues për zgjedhjen e presidentit e vendos PDK-në në një pozitë negociuese që nuk do ta kishte në një procedurë normale parlamentare. PDK-ja është e vetëdijshme për këtë avantazh negociues dhe po e shfrytëzon atë.
Paradoksi që PDK-ja nuk e shpjegon
Këtu hapet pyetja që partia e shmang.
Hashim Thaçi është figura më e fuqishme që ka prodhuar PDK-ja: themelues, ish-kryetar, ish-president, me rrjet dhe autoritet të madh te elektorati tradicional i partisë.
Sot ai është në Hagë.
Dhe pikërisht kjo e bën atë një simbol jashtëzakonisht të fuqishëm për lidershipin aktual.
Thaçi i burgosur është flamur mobilizimi, argument për unitet dhe shkak i përhershëm për t’u paraqitur si mbrojtës i UÇK-së.
Thaçi i lirë dhe aktiv politikisht do të ishte diçka tjetër: një qendër tjetër graviteti, një autoritet që nuk buron nga lidershipi aktual dhe që do ta ndryshonte menjëherë ekuilibrin e brendshëm të partisë.
Duhet thënë qartë: nuk ka asnjë provë se Bedri Hamza vepron kundër lirimit të Thaçit dhe këtu nuk pretendohet një gjë e tillë.
Por politikisht ekziston një paradoks që PDK-ja nuk e shpjegon.
Politikisht, PDK-së sot i leverdis Thaçi si simbol mobilizues; rikthimi i tij si aktor i pavarur do të krijonte një realitet shumë më të ndërlikuar për lidershipin aktual.
Një figurë me peshën historike, rrjetin politik dhe autoritetin e Thaçit do të krijonte në mënyrë të pashmangshme një qendër tjetër force brenda PDK-së.
Pikërisht këtu lind pyetja: çfarë vendi do të kishte ai në partinë që sot e përdor emrin e tij si argument qendror politik?
Mekanizmi që mungon
Ky dyshim bëhet edhe më i rëndësishëm sepse PDK-ja nuk e ka shpjeguar mjaftueshëm substancën juridike.
Cilat dispozita konkrete të ligjit do të ndikonin te të dënuarit?
Çfarë ndodh me procedurën e apelit?
A ekziston një mekanizëm real juridik që e lidh miratimin e ligjit me ndryshimin e fatit të Thaçit dhe të tjerëve?
Miratimi i një ligji në Kuvend nuk është sinonim i lirimit.
Kush krijon një pritje të tillë para opinionit publik duhet të shpjegojë edhe bazën juridike të saj.
Përndryshe, qytetarëve mund t’u shitet një pritje që juridikisht nuk ka domosdoshmërisht mbulim.
PDK-ja mund të përgjigjet se votat e saj janë të nevojshme dhe se kushtëzimi është pjesë e lojës politike.
Por një parti që flet në emër të drejtësisë nuk mund ta paraqesë të njëjtën çështje njëkohësisht si parim të panegociueshëm dhe si instrument pazari.
Ose ligji mbrohet për shkak të meritës së tij juridike, ose përdoret për të rritur fuqinë negociuese.
Kur bëhen të dyja njëkohësisht, dyshimi politik është i pashmangshëm.
Presidenti nuk është peng
Kosova ka nevojë për president brenda afatit kushtetues.
Ligji për Specialen kërkon debat të plotë juridik dhe politik.
PDK-ja mund të luftojë për të dyja, por problemi fillon kur njërën e mban peng të tjetrës.
Kështu mbetet gjykimi i thjeshtë: PDK-ja e ka kthyer Thaçin në flamur politik, institucionin e presidentit në levë negociuese dhe opinionin publik në audiencë të një pritjeje që ende nuk është shpjeguar juridikisht.
Derisa të tregojë qartë se çfarë ndryshon realisht për të dënuarit dhe çfarë vendi do të kishte Thaçi në partinë që sot e përdor emrin e tij si simbol, kjo betejë do të duket më shumë si kapital politik sesa si rezultat juridik.
