Ivon Veliçkovski
Kriza e ardhshme politike nuk do të ndodhë për shkak të votimit elektronik të diasporës, por për shkak të rezultatit të zgjedhjeve parlamentare.
VMRO-DPMNE, LSDM dhe Levica e mbajnë modelin ekzistues dhe listat e mbyllura zgjedhore për të ruajtur monopolin mbi përfaqësimin e atyre që nuk janë pjesë e sistemit – shumicës së maqedonasve.
Marrëveshja është: “Më shumë financim shtetëror për partitë ekzistuese – një njësi zgjedhore do të zgjidhet një herë tjetër.”
Kështu, përmes një përfaqësimi të uzurpuar dhe të korruptuar, i mbajnë gjallë “partitë” e tyre – si shoqëri aksionare. Me para nga Buxheti.
Përmes tyre, institucionet varen nga klanet e shpërndara nëpër këto parti.
Dhe pas secilit prej këtyre klaneve qëndrojnë disa kompani të ndërlidhura, banka dhe mediat e tyre, të cilat duan që sistemi ekonomik dhe financiar të mbetet ashtu siç ka qenë deri tani.
Kështu, këto tri parti e mbajnë nën kontroll interesin ekonomik dhe ushtarak kino-rus, të shtrirë përmes konceptit të “botës serbe” në Maqedoninë e Veriut.
Mospërfaqësimi që krijohet në këtë mënyrë (veçanërisht te maqedonasit) ka për qëllim një dalje në zgjedhje prej 30–40%, e cila do t’u legjitimonte një mandat të ri – që të vazhdojnë ta bllokojnë procesin e integrimit evropian:
* VMRO-DPMNE duke kërkuar garanci,
* LSDM duke “pritur” që Mickoski të “tërhiqet”,
* Levica duke shitur “drejtësi sociale dhe joinkuadrim”.
Prandaj, askush prej tyre nuk flet se si të mbushet buxheti, por vetëm se si të shpenzohet ai.
Zgjedhja që u ofrojnë maqedonasve është abstinenca ose emigrimi.
Maqedonia e Veriut e zbrazur, joproduktive dhe e varur nga kreditë është parajsa e tyre. Dhe po ashtu parajsë për boshtin serbo-ruso-kinez, për të cilin duket qartë se punojnë me vetëdije.
Për këtë mision ata caktojnë vasalët e tyre edhe te komunitetet joshumicë, të cilët “tundin bishtat” të lumtur që u kanë “dhënë dikastere”.
Nëse viti 2001 solli një “eksplozion”, të cilin e tejkaluam falë qëndrueshmërisë ekonomike të asaj kohe, vitet 2026/27 do të sjellin një “implozion”.
Dhe kjo është një kërcënim, para së gjithash, për strukturën sociale të popullsisë, ndërsa përplasjen me pushtetin e tri partive e bën të pashmangshme.
Në vitin 1991, populli maqedonas dhe kombi zgjodhën pavarësinë për të qenë pjesë e Evropës dhe strukturave euroatlantike.
Është marrëzi që pas 35 vjetësh ta shkatërrojmë shtetin tonë për t’u kthyer prapa dhe për t’u bërë pjesë e çështjes së Lindjes së Mesme.
