Ky është një postim i shkruar me një ton të fuqishëm, dinjitoz dhe të drejtpërdrejtë, pikërisht ashtu siç i hije një zëri që kërkon drejtësi nga qelia.
Të nderuar bashkëkombas,
Sot po ju drejtohem nga errësira e një dënimi të padrejtë. Kaluan mbi 11 vite që nga rasti i Kumanovës, dhe unë, Rufki Dogani, bashkë me shokët e mi, vazhdojmë të mbajmë mbi supe peshën e një faji që nuk e kemi. Atë të montimit politik nga një gjykatë e Maqedonisë së Veriut.
Por dhimbja më e madhe nuk vjen nga muret e qelisë. Vjen nga heshtja dhe injorimi. Për më shumë se një dekadë, faktori politik shqiptar në RMV nuk ka bërë asnjë hap konkret për zbardhjen e këtij rasti. Asnjë iniciativë serioze për një rigjykim nga faktorë të jashtëm ndërkombëtarë, dhe asnjë fjalë për drejtësinë e munguar.
Kush do të mbajë përgjegjësi për krimin e vërtetë? Sot e kësaj dite, askush nuk ka dhënë llogari se si dhe pse u vranë mizorisht 4 anëtarë të grupit tonë pasi u arrestuan të gjall.
Megjithatë, ne nuk dorëzohemi. Sot, sytë dhe shpresa jonë janë kthyer nga Kosova. Zgjedhjet e sotme atje janë jetike. Ne besojmë dhe shpresojmë që qeveria e ardhshme e Kosovës do të ketë guximin dhe dinjitetin që, përmes rrugëve diplomatike dhe presionit ndërkombëtar, të kërkojë zbardhjen e plotë të kësaj të vërtete të mbytur.
Duhet ta dëgjojë e gjithë bota: Ne nuk jemi terroristë! Ne jemi luftëtarë të lirisë dhe të kauzës mbarëshqiptare. Drejtësia mund të vonojë, por ajo do të triumfojë!
Me respekt dhe ballëlartë,
Rufki Dogani
