Në vitin 1917, Fan S. Noli u bëri thirrjeshaiptareve të Amerikes të bashkoheshin per Shaiperinë.
Ne nje kohe te veshtiré, diaspora la ménjane ndasite dhe u organizua për një gëllim të perbashkët.
Sot, më shumë se një shekull më vonë, diaspora shaiptare eshtë më e madhe dhe më e fugishme se kurre.
Megjithate, shpesh duket e perçare nga bindjet politike dhe debatet që na ndajnë.
Protesta e djeshme tregoi se ende ka shaiptare q janë të gatshëm të dalin bashkë në mbrojtje të asaj që besojnë.
Ishte një kujtesë se kur kemi një kauze, mund te bashkohemi.
Por mbetet një pyetje: A mjafton ta duam Shaipërinë vetëm kur luan Kombëtarja, apo duhet te jemi të bashkuar edhe kur bëhet fjale per çështje që prekin të ardhmen e saj?
Po të ishte Fan Noli mes nesh sot, çfarë do të na thoshte? “Mbahu, Nëno, mos kij frike, Se ke djemtë n’Amerikë.”
Këto vargje nuk ishin vetëm poezi. Ishin një thirrje për unitet. Ndoshta edhe sot kemi nevojë ta dëgjojmë përsëri.
