Ish-lideri i opozitës serbe të viteve ’90, Vuk Drašković, shkruan për krimin shtetëror të 3 tetorit 1999, të cilin, sipas tij, vetëm ai e mbijetoi.
Shkruan: Vuk Drašković
Ishte e diel. Makineria e vdekjes e një shteti u dërgua në “Ibarska Magistrala” me detyrë që këtë rrugë ta kthente në gijotinë.
Dhjetëra automjete, mes tyre edhe një kamion i mbushur me rërë dhe eksploziv, helikopterë dhe njësi të policisë sekrete, të udhëhequra nga gjeneralë e kolonelë, kryen masakrën në të cilën u vranë katër persona që po shkonin në një ekskursion, të veshur me veshje sportive. I pesti, që po e shkruan këtë dëshmi, për mrekulli mbijetoi.
Libri për “Ibarska Magistrala” shkruhet edhe kur nuk shkruhet; kur flitet dhe kur heshtet. Asnjë fajtor dhe asnjë sekret nuk do t’i shpëtojë.
Si çdo libër për krimet e mëdha, ai nuk mund të ketë fund apo botim të fundit, sepse asnjë dëshmi, britmë, shkrim apo aktgjykim nuk mund të tregojë gjithçka për 3 tetorin 1999.
Është e tmerrshme edhe të kujtosh. Ndërsa Vesko po vdiste në duart e mia, unë kërkoja ndihmë nga Zvonko, Gaga dhe Vuçko, të cilët po vinin pas meje me makinë. Në atë kaos dëgjova dikë të thoshte në telefon: “Plehra është gjallë.” Mendova se po fliste për shoferin e kamionit. Më vonë mësova se bëhej fjalë për mua dhe se personi që e kishte thënë ishte një gjeneral, komandant i policisë së Beogradit.
Më vonë u zbulua edhe se vrasësit, menjëherë pas masakrës, ishin mbledhur në një lokal për ta festuar.
Për shkak të gjithçkaje që i parapriu vrasjes së katërfishtë, mënyrës se si u krye dhe zhvillimeve që pasuan, “Ibarska Magistrala” pushoi së qeni vetëm emri i një rruge. Ajo u bë simbol i krimit dhe terrorizmit shtetëror.
Drašković shkruan se komanda e vdekjes priste që kundërshtarët e Sllobodan Millosheviqit të gëzoheshin për vrasjen, duke e parë atë si mundësi politike. Sipas tij, shumë prej tyre e bënë pikërisht këtë.
Ai thekson se, me përjashtim të një lideri, asnjë nga drejtuesit e partive të ashtuquajtura opozitare nuk shkoi në familjet e viktimave për të shprehur ngushëllime dhe shumica nuk morën pjesë as në varrimet e Vesko, Zvonko, Gagës dhe Vuçkos.
Në gjendje të rëndë dhe i braktisur nga “aleatët”, Drašković thotë se u kërkua prej tij që të harronte gjithçka dhe të bashkonte opozitën. Kështu, më 10 janar 2000, u krijua DOS – Opozita Demokratike e Serbisë, koalicioni që më vonë do të luante rol kyç në rrëzimin e Millosheviqit.
Por, sipas Draškoviqit, edhe në këtë proces krimi në “Ibarska Magistrala” u anashkalua. Ai kujton se në një tubim të madh të DOS-it në Beograd, më 14 prill 2000, edhe pse protesta ishte kundër “terrorizmit shtetëror”, vetëm ai nga 19 liderët opozitarë përmendi terrorizmin dhe “Ibarskën Magistrala”.
Dy muaj më vonë, në banesën e tij në Budvë, persona që ai i lidh me atentatin e “Ibarskës Magistrala” qëlluan ndaj tij. Drašković pretendon se edhe heshtja dhe talljet e një pjese të opozitës ndaj përpjekjeve të tij për ta mbajtur gjallë çështjen e masakrës ndikuan në këtë klimë.
Ai përmend emrat e Sllobodan Millosheviqit, Mirjana Markoviqit, Radomir Markoviqit dhe Milorad Ulemek Legijës, duke i lidhur me atë që e quan “shërbimi i vdekjes”.
Sipas tij, libri për “Ibarskën Magistrala” është njëkohësisht edhe libër për viktima të tjera të regjimit, ndër të cilët përmend Slavko Ćuruvijan, Ivan Stamboliqin, Dada Vujasinoviqin, gjyqtarin Nebojsha Simeunoviq, Oliver Ivanoviqin dhe nxënësit serbë të vrarë në kafenenë “Panda”.
“Ku e gjej forcën për të vazhduar luftën edhe pas gjithë kësaj?”, pyet Drašković. Përgjigjja e tij është: “E nxjerr nga dhimbja që nuk pushon as në gjumë.”
Ai thotë se viktimat e Ibarskës Magistrala e vizitojnë në ëndrra dhe e bindin se janë ende gjallë, por shton: “Nuk ka ngatërrim. Për rrugët e përgjakshme të një regjimi terrorist sot ka shumë gënjeshtra dhe nderime për kriminelët.”
Në fund, Drašković shkruan se libri për “Ibarskën Magistrala” vazhdon të shkruhet dhe se ai është edhe një dëshmi për të gjitha viktimat e asaj që e quan “Shërbimi i Vdekjes”.
Burimi: Danas
