Xhevdet MAZREKAJ
Deri dje, rikthimi i Vjosa Osmanit në LDK dukej politikisht i pamundur. Vetë Vjosa Osmani kishte deklaruar publikisht se nuk do të kthehej më në LDK.
Ndërsa brenda LDK-së, shumë figura e konsideronin atë përgjegjëse për përçarjen dhe dëmet më të mëdha politike që partia kishte përjetuar në vitet e fundit.
Sot, e njëjta figurë po paraqitet si kandidatja kryesore e LDK-së për Presidente, ndërsa Lumir Abdixhiku për Kryeministër.
Dhe pikërisht këtu fillojnë pyetjet që po i bëjnë shumë njerëz, jo vetëm jashtë, por edhe brenda vetë LDK-së:
Çfarë ndryshoi kaq shpejt?
A ndryshoi Vjosa?
A ndryshoi LDK-ja?
Apo ndryshoi vetë drejtimi politik i partisë?
Mungesa e Avdullah Hotit dhe Hykmete Bajramit në tubimin e “bashkimit” nuk ishte detaj i vogël. Në politikë, ndonjëherë mungesat flasin më shumë se fjalimet.
Sepse kur figura të rëndësishme të një partie mungojnë në momentin që prezantohet “uniteti”, atëherë lind përshtypja se pas buzëqeshjeve publike ekziston një krizë më e thellë politike.
Dhe kjo nuk lidhet vetëm me emra.
Kjo lidhet me identitetin e vetë LDK-së.
Partia që për vite të tëra e paraqiste veten si trashëgimtare e frymës rugoviane, sot po hyn në një fazë krejt tjetër politike.
Një detaj tjetër që nuk ka kaluar pa u vërejtur është edhe simbolika politike që po shfaqet në këtë fazë.
Vjosa Osmani tani ka filluar të paraqitet në rrjetet sociale me portretin e Ibrahim Rugovës në prapavijë, duke e lidhur imazhin e saj me trashëgiminë rugoviane.
Por për një pjesë të opinionit, kjo simbolikë u pa në kontrast me paraqitjet e saj të mëhershme politike, përfshirë edhe protestën ku u shfaq krah për krah me Ali Ahmetin — figurë që për vite me radhë është parë nga një pjesë e elektoratit rugovian si kundërshtar politik i linjës së Ibrahim Rugovës.
Dhe pikërisht këtu lindin edhe më shumë dilema te elektorati tradicional i LDK-së:
a kemi të bëjmë me vazhdim të frymës rugoviane, apo me përdorim të simbolikës së saj në një realitet krejt tjetër politik?
Pikërisht për këtë arsye, shumë qytetarë nuk po e shohin këtë zhvillim vetëm si ribashkim.
Po e shohin si transformim.
Madje për një pjesë të opinionit, si një nga kthesat më të mëdha politike brenda LDK-së që nga paslufta.
Dhe sa më shumë që tentohet të paraqitet gjithçka si “unitet”, aq më shumë shtohen pyetjet:
Pse munguan figurat kyçe?
Pse u harruan kaq shpejt deklaratat e dikurshme?
Dhe mbi të gjitha:
A po e njeh ende elektorati tradicional LDK-në e dikurshme?
Koha do ta tregojë.
Por një gjë tashmë duket qartë:
Kur në politikë ndryshojnë kaq shpejt qëndrimet që dikur konsideroheshin të panegociueshme, atëherë nuk kemi vetëm ndryshim aleancash.
Kemi ndryshim epoke politike.
